Norveç Grunnloven'i, 17 Mayıs 1814'te Eidsvoll'de imzalanmış olup dünyada hâlâ yürürlükte olan tek belgeli anayasaların ikincisi en eskisidir (Amerika Birleşik Devletleri'nden sonra). İki yüzyıl boyunca esaslı biçimde değiştirilmiş, ancak hiçbir zaman yerini başkasına bırakmamıştır. Bir barındırma sağlayıcısı açısından en önemli değişiklik, meclis Ytringsfrihetskommisjonen tarafından hazırlanan ve Storting tarafından oybirliğiyle kabul edilen 100. Madde'nin 2004 reformudur. Bu reform, Avrupa'daki en kapsamlı basın özgürlüğü hükümlerinden birini ortaya koymuştur.
100. Madde artık "İfade özgürlüğü bulunacaktır" şeklindeki düz ifadeyle açılmaktadır. 2. Fıkra, özgür bir toplumda haklı kılınması gereken dar, yasal olarak tanımlanmış durumlar dışında ön kısıtlamayı ve yayın sonrası sorumluluğu yasaklar — bu yapı, orantılılık incelemesini doğrudan anayasa metnine aktarır. 4. Fıkra, kamuoyunun devlet ve belediye belgelerine erişim hakkını yasalaştırır. 6. Fıkra olağandışı olandır: devlet makamlarına açık ve bilgili kamusal söylemi kolaylaştıran koşullar yaratma konusunda olumlu bir yükümlülük getirir. Norveç anayasa yorumcuları (Eggen, Kierulf, Bing), § 100(6)'yı devletin ifade özgürlüğünün altyapısını yalnızca tolere etmekle değil, desteklemekle de yükümlü olduğu anayasal bir görev olarak okur.
Veri koruma konusunda Norveç, olağandışı bir yargısal konumdadır: Avrupa Ekonomik Alanı'nın (EEA) üyesidir ancak Avrupa Birliği'ne üye değildir. GDPR (AB Tüzüğü 2016/679), onu AEA Anlaşması'nın XI. Ekine dahil eden AEA Ortak Komitesi Kararı 154/2018 uyarınca Norveç'te uygulanır; Personopplysningsloven (LOV-2018-06-15-38) ile iç hukukta hayata geçirilmiştir. Maddi yükümlülükler, AB merkezli bir sağlayıcının yükümlülükleriyle aynıdır. Yapısal fark yargısaldır: Norveç mahkemeleri GDPR'yi, ABAD'a doğrudan ön karar başvurusu yerine EFTA Mahkemesi aracılığıyla (AEA homojenlik ilkesi kapsamında) yorumlar. Pratikte EFTA Mahkemesi ABAD kararlarını yakından takip eder; teoride ek bir yorum esnekliği katmanı mevcuttur.
Yapısal avantaj, sınır ötesi hukuki süreçlerdedir. AB e-Delil paketi — Tüzük (AB) 2023/1543 ve buna eşlik eden direktif — bir Üye Devletin başka bir Üye Devlet'teki sağlayıcıya yöneltebileceği ve görece kısa yanıt pencerelerine sahip doğrudan Avrupa Üretim Emirleri ile Avrupa Koruma Emirleri oluşturmaktadır. Norveç, bir AB Üye Devleti olmadığı gibi e-Delil'e de taraf değildir. Oslo'daki bir sunucuya yönelik sınır ötesi talepler bu nedenle daha eski, daha yavaş kanallardan geçer: 2000 AB Adli İstinabe Sözleşmesi (Norveç Schengen üzerinden bağlıdır), Avrupa Konseyi araçları, ikili MLAT'lar. Bu görünmezlik değil — anlamlı usul sürtünmesidir.
